Image
Top
Menu

8 augustus 2019

Solo-expositie “Terug in het museum!” van Fred Schley


Evenementgegevens

  • Datum:
  • Kosten: De standaard geldende toegangsprijzen
  • Locatie: Museum Slager
  • Categorieën:

  • Vanaf 12 juli tot en met 11 oktober 2020 is in Museum Slager de expositie “TERUG IN HET MUSEUM!” van Fred Schley te zien. De titel verwijst naar Corona, waardoor musea een hele poos gesloten waren, én naar eerdere exposities van Fred Schley in Museum Slager. In 2008 en 2013 had hij hier solo-exposities en werk van hem was ook te zien in de tentoonstelling “Royal Welsh Art” in 2019.


    Op zondag 4 oktober verzorgt Fred Schley elk half uur een rondleiding in Museum Slager bij zijn tentoonstelling TERUG IN HET MUSEUM! Fred Schley geeft informatie over de nieuwe landschappen en portretten die hij speciaal voor deze expositie heeft geschilderd. De eerste rondleiding start om 13.30 uur.


    De derde solo-expositie van Fred Schley bevat veel nieuwe werken. En vooral valt op: Nederlandse landschappen! Fred Schley: “Ik heb eerder nooit Nederlandse landschappen geschilderd. Ik ging altijd naar het buitenland en zocht daar landschappen die niet beïnvloed waren door mensen. In Engeland en Schotland vind je veel plekken die van zichzelf heel puur zijn. Ik gebruikte mijn schilderen en schilderijen om daarin nog verder te gaan en pure schoonheid te vinden.”

    De kentering kwam toen Fred Schley enkele jaren geleden, op zoek naar nog meer pure natuur, naar Noorwegen reisde. In de Lofoten en op de Farö-eilanden ontdekte hij, tot zijn teleurstelling, dat ook daar de menselijke invloed te zien is. “Bomen waren geplant. Op de wegen reden campers met Italiaanse toeristen.
    Het was er helemaal niet zo puur als ik had gehoopt. Ja: er was een fenomenaal landschap, maar het was ook een desillusie. Toen besefte ik: de menselijke invloed is overal, zelfs in de luchten, de wolken, het klimaat wordt beïnvloed. En ik dacht: misschien moet ik anders kijken en het Nederlandse landschap wel proberen te begrijpen.”

    En zo begonnen zijn tochten in Nederland. “Ik liep door het Bossche broek, begon te fotograferen en accepteerde ineens: zo is het. En ik dacht: als ik met deze ogen kijk, gaat een nieuwe, andere wereld open. Ik ging naar de IJzeren Man, waar ik vroeger vaak kwam, maar ook op neer keek. Wat stelt de IJzeren Man voor als je in Schotland bent geweest? Ik heb het altijd wel gezien, maar vond het nooit interessant om te schilderen. Omdat er mensen aan gezeten hadden, omdat het zo aangeharkt was. Ik zocht het ruige, pure, wilde. Dat de natuur zijn gang ging. Dat was hier niet. Hier werd alles ingeperkt. Hoewel dat natuurlijk ook niet helemaal waar is, want aan de randen van een riviertje of kanaal zie je de puurheid en ruigheid ook. In de bermen laten we in Nederland de natuur ook steeds meer zijn gang gaan. Maar toch, het was voor mij een omslag.”

    Inmiddels heeft hij in en van de IJzeren Man, de Wamberg, het gebied bij het Maximakanaal en tussen Rosmalen en Berlicum vele nieuwe schilderijen gemaakt. Hij ging ook de jaargetijden volgen, in Nederland toeren, fotografeerde en schilderde Noord-Hollandse molens en bloembollenvelden. “Mijn ogen gingen open voor het Nederlandse landschap, omdat ik ineens kon accepteren hoe het was. Ik probeerde er niet iets in te zien. Ik keek gewoon naar wat het was. En ik zag dat het verrekte mooi was. Een landschap dat je niet in andere landen ziet. Heel bijzonder en heel specifiek.”

    “Nu vind ik de menselijke ingrepen in het landschap mooi en passend bij Nederland. Nederland is eenvoud, helderheid. Vermeer en Mondriaan zijn voor mij daarin de hoogtepunten. Het pure Hollandse. Helderheid. Schoonheid in twee opzichten: letterlijk schoon, niet vies, en ook schoonheid die te maken heeft met helderheid. Nederlanders zijn open, transparant en direct, en dat zit ook in het landschap. Het Berkenbosje dat ik schilderde, aan een meertje in de buurt van het Maximakanaal. Ik heb het gezien en geschilderd in het begin van de lente, net voor de bladeren uit kwamen. Het is een mooi beeld. Ook heel abstract. Je ziet het ritme van de bomen. Helder. Overzichtelijk. Ordelijk. In tegenstelling tot de UK. Die slingert alle kanten in. En ik kies niet voor het één of het ander, ik omarm het nu beide.“

    Naast landschappen zijn in de expositie portretten van Fred Schley te zien. Oudere en nieuwe. De portretten vallen in drie categorieën uiteen: portretten die hij in opdracht maakt, portretten die hij maakt van vrienden en vriendinnen of anderen die hem nabij zijn én zelfportretten. Ook in de portretten is sprake van een ontwikkeling. Bij het schilderen verschilt de vrijheid die hij voelt. Fred Schley: “Bij een opdracht ben ik gebonden en voel ik me zeer verantwoordelijk. Als ik in eigen beheer een portret maak, voel ik toch altijd “ja maar”, ook al zeggen mensen dat ik de vrije hand heb. Als ik me zelf schilder, schilder ik wat ik zie, durf ik te schilderen wat ik zie. Dat is heel prettig en geeft bovendien een ander gevoel. Want stel: ik schilder mijn neus. Als ik jouw neus schilder kan ik ‘m niet voelen, alleen maar zien. Maar als ik mijn eigen neus schilder, dan kan ik hem voelen. Heel eng en direct. Het geeft een zelfportret ook iets extra’s!”

    Fred Schley groeide op als enig kind in ’s-Hertogenbosch. Schilderen deed hij van jongs af aan. Reizen en ontdekken ook. Zijn vader was, leraar Engels op de HBS, bracht hem naar Engeland en in contact met de Engelse cultuur. Op zijn 15e gingen ze naar Schotland en mocht Fred bepalen waar ze naar toe zouden gaan. “Hier heb je de kaart, zoek het maar uit!” Zijn moeder kwam uit een artistiek gezin. Haar vader, was schilder en zijn moeder schilderde ook, was gedreven en maakte hele originele dingen. Freds eigen gedrevenheid bracht hem naar de Academie voor Beeldende Vorming in Tilburg, waar hij in 1983 zijn diploma haalde. De academie was een combinatie van een lerarenopleiding en een kunstopleiding met een zeer stimulerende sfeer. René Daniëls, Marlene Dumas, Jan Dibbets waren enkele van de mensen/grote namen. Een belangrijke voedingsbron voor het alom en internationaal gewaardeerde vakmanschap van Fred Schley als schilder van hedendaags realisme.

    Fred Schley draagt Museum Slager een warm hart toe. “Het ligt heel mooi, midden in de stad, vlakbij mijn geboorteplek. De familie Slager heeft een aantal verdomd goede schilders voortgebracht. Piet Slager, maar ook de anderen en ook de aangetrouwde familie. Het is heel bijzonder dat uit deze familie, een kring van een paar mensen, zoveel kwaliteit is voortgekomen.” Hij kwam al in het gebouw, toen de bibliotheek er in gehuisvest was. “Ik kwam er voor het eerst in mijn lagere schooltijd, toen ik mijn eerste boek leende. In de zaal waar nu de piano staat haalde ik mijn eerste boeken. Na de kunstacademie heb ik een poos in Holten, oost Nederland, gewoond en gewerkt. Toen ik terugkwam heb ik snel het museum bezocht zoals het nu is. Ik ben daarvan heel gecharmeerd. Dat authentieke. De sfeer. Door mijn exposities leerde ik de familie en schilderijen beter kennen. Het inspireert me. Ik schilder nu Nederlandse landschappen, Den Bosch en omgeving. De verwantschap groeit!”

    Meer lezen over Fred Schley? Neem dan een kijkje op de blog van Rob Smolders.

    DutchEnglish