Image
Top
Menu
4 februari 2017

Expositie Diederik Kraaijpoel in het Brabants Dagblad van 2 februari 2017

Onderstaand artikel stond in het Brabants Dagblad van donderdag 2 februari 2017

‘Zeelicht’ van Diederik Kraaijpoel is ook te zien in Museum Slager.

Fascinatie voor vergankelijkheid

Diederik Kraaijpoel

Museum Slager in Den Bosch toont de desolate romantiek van de Groningse schilder Diederik Kraaijpoel. Schilderijen waarop de natuur vrij spel heeft.

MARK VAN DE VOORT
Onverholen romantiek. De liefde voor idyllische landschappen, mijmerende vergezichten en dreigende wolkenpartijen. En dan zo realistisch mogelijk weergegeven. Eigentijdse beeldend kunstenaars lopen er het liefst met een grote boog omheen. Maar er zijn altijd uitzonderingen. De Nederlandse schilder Diederik Kraaijpoel (1928-2012) koesterde zijn status als outsider. Met een lichte zweem van mystiek weet Kraaijpoel een eigen draai aan de romantisch-realistische schildertraditie te geven.

Met abstracte kunst had hij niet veel op, liever verdiepte hij zich in de subtiele expressiemogelijkheden van de figuratieve traditie. Het feit dat hij telkens fel van leer trok tegen abstracte kunst in spraakmakende publicaties als Was Pollock kleurenblind?, maakte Kraaijpoel niet geliefd bij de Nederlandse museumdirecteuren en kunstkritiek. Hij wordt nu beschouwd als de peetvader van de noordelijke realisten waartoe ook Henk Helmantel behoort.

De natuur heeft vrij spel bij Kraaijpoel. Desolate landschappen met ongenaakbare rotspartijen, voortwoekerend groen, eenzaam voortploeterende dieren én boven alles: de afwezigheid van mensen. Op onderkoelde, bijna verontschuldigende wijze vertelt de kunstenaar over zijn passie voor de ongerepte natuur. ,,Ik houd niet van het tijdelijke en veranderlijke; dus vermoed ik dat ik eigenlijk de eeuwigheid wil schilderen. Dat kan niet, dus neem ik iets wat daar dichtbij komt, de schijnbare onveranderlijkheid van gesteente.”

Co Westerik
Vergankelijkheid en verval fascineren Kraaijpoel. Voorbeelden te over op de Slager-expositie. De wond, bijvoorbeeld. Een majestueuze rotspartij vertoont een grote gapende wond waar het bloedrood vanaf druipt. Op andere doeken pakken donkere wolken zich samen als onheilsbode of doorboren een stelletje paddenstoelen een betonnen vloer. Dan toont hij zijn affiniteit met het broodnuchtere magisch realisme à la Co Westerik. Het ligt er nooit duimendik bovenop, maar deze raadselachtige doeken vormen wel de pareltjes binnen Kraaijpoels oeuvre.

Mooi dat Slager zich blijft inzetten voor de buitenbeentjes binnen de Nederlandse figuratieve kunst, zoals eerder Cornelis le Mair. Slager heeft weer een publieksvriendelijke voltreffer in huis gehaald.

Museum Slager, Choorstraat 8 Den Bosch, t/m 21 mei.