Image
Top
Menu
3 augustus 2021

Jan Banning

Jan Banning
Fotograaf

 Over Jan Banning:
geboren in Holland in 1954 uit Nederlands-Oost-Indische ouders, werkt sinds 1981 als fotograaf – in het bijzonder met conceptuele documentaire foto’s. Hij is een van de meest bekende Europese fotografen en zijn werk is geprezen door de Wall Street Journal, de New Yorker en Newsweek, Time.  Zijn werk is tentoongesteld in- en aangekocht door veel musea in binnen- en buitenland. In 2004 ontving hij de World Press Photo prijs met Documentary Portrait Series, voor het India-hoofdstuk van het project Bureaucratics.
www.janbanning.com

‘Het begon met de meest verschrikkelijke opdracht die ik ooit heb gehad,’ vertelde Banning.
De baan was in Mozambique: de redacteur van Banning had hem gevraagd om foto’s te maken voor een verhaal over de decentralisatie van de administratie van de Nederlandse ontwikkelingshulp. “Daar gaat je hart als fotograaf niet sneller van kloppen,” merkte hij op. Om het voor zichzelf interessant te maken, besloot hij portretten van de bureaucraten zelf te schieten. Hij wist niet dat dit slechts de eerste etappe zou zijn op een absurde odyssee die hem door duizenden regeringskantoren zou voeren, een wereldtournee door wat hij ‘de etalages van de staat’ noemt.
Inhoud gedicteerde vorm. “Wat is bureaucratie?” vroeg Banning. “Allereerst is het vierkant, dus ik heb een vierkant formaat gebruikt. Ten tweede zijn het rechte lijnen, en in het midden van dat raster heb je dit ronde wezen, dit mens. En de camera is een metafoor voor de lokale burger die die ruimte betreedt. Dus ik zette mezelf altijd recht voor het bureau of op negentig graden ten opzichte van het bureau, om die Mondriaanstructuur te krijgen.”
Het verrassingselement was cruciaal. Bij elke waarschuwing zouden de bureaucraten proberen hun werkplekken op te ruimen, maar Banning wilde elk kantoor in al zijn rommelige glorie zien, net zoals een gewone burger het zou tegenkomen.

KANTOORINRICHTING
Een portret van president Poetin aan de muur, de Russische vlag in de hoek van het kantoor en behaalde diploma’s aan de muur. Een eenvoudige tafel met een geblokt tafelkleed, een fruitmand en een poster met een politieke leus achter het bureau. Een foto van Gandhi scheef aan een spijker met een gammele ventilator ernaast. De burelen tonen, behalve het welvaartsniveau van het land, ook pogingen van individuele ambtenaren om een eigen stempel op de omgeving te drukken. Staatssymbolen moeten de soms armoedige kantoren een air van gezag geven. De computers in Frankrijk ontbreken op de bureaus in Liberia, net als telefoons en faxapparaten. In het islamitische Jemen zijn de vrouwelijke beambten gesluierd. In China, een communistisch land, is alles keurig geordend terwijl in India, de grootste democratie van de wereld, de archiefkasten uitpuilen. Een enkele keer wordt zelfs buiten kantoor gehouden. Ondanks de verschillen, hebben alle portretten van ‘Bureaucratica’ één gemeenschappelijke deler, namelijk dat de ambtenaar en zijn werkplek een reflectie zijn van het land dat hij dient.

 

DutchEnglish